Mikroton, mikrointerwał – jednostka miary w muzyce; interwał mniejszy od półtonu, np. ćwierćton[1][2][3][4].
W europejskiej muzykologii termin rozpowszechnił się w XX wieku, od kiedy tamtejsi kompozytorzy zaczęli częściej eksperymentować z systemami dźwiękowymi innymi niż równomiernie temperowany[3]. Interwały mniejsze od półtonu używane były świadomie od starożytności, m.in. w Grecji i Indiach[4]. Mikrotony obecne były i są w kulturze muzycznej Bliskiego Wschodu, gdzie wykształciły się podziały oktawy na 36, 53, 68 i 72 interwałów[3].
Prekursorami wykorzystania mikrotonów w amerykańskiej i europejskiej muzyce XX wieku byli Charles Ives, Béla Bartók oraz Ernest Bloch[2]. W 1923 August Förster skonstruował w Pradze fortepian wyposażony w dwie klawiatury – jedną standardową, a drugą przesuniętą względem niej o ćwierć tonu[5]. Joseph Yasser opracował skalę 19-interwałową, Adriaan Fokker – 31-interwałową[2]. Muzykę opartą na mikrotonach komponowali m.in. Alois Hába[5], Andrzej Panufnik[4], Julián Carrillo[2], Witold Lutosławski, Krzysztof Penderecki[4], Harry Partch, La Monte Young[2], Bogusław Schaeffer[4], Karol Szymanowski[6] oraz Ben Johnston[7].
<ref>
. Brak tekstu w przypisie o nazwie pwn