Psionik, 1950'li ve 60'lı yılların Amerikan bilim kurgusunda, mühendislik ilkelerini (özellikle elektronik) duyular dışı algılama, telepati ve psikokinezi gibi paranormal veya psişik olayların incelenmesini (ve kullanılmasını) uygulayan, önerilen bir disiplindi.[1] Psi ("psişik fenomen" anlamında) ile elektronikteki -onik sözcüklerinin karışımından oluşan bir terimdir.[1][2][3][4] "Psionik" kelimesi, bilim kurgu camiasında bir sanat terimi olarak oluşmuş[5] ve her zaman öyle kalmıştı ve -editör John W. Campbell, Jr.'ın tanıtım çabalarına rağmen- akademik parapsikologlar arasında bile hiçbir zaman genel bir geçerliliğe ulaşamamıştı. Terimin 1951'de icat edilmesinden sonraki yıllarda, hiçbir bilimsel kanıtın "psiyonik" yeteneklerin varlığını desteklemediği giderek daha belirgin hale geldi.[6]
Psionic is a word invented in the 20th century as an umbrella term to describe human paranormal behavior. It refers to all powers of the mind—from the passive (telepathy or clairvoyance) to the active (telekinesis or pyrokinesis). Psionics is the study of all these powers.
The essential problem is that a large portion of the scientific community, including most research psychologists, regards parapsychology as a pseudoscience, due largely to its failure to move beyond null results in the way science usually does. Ordinarily, when experimental evidence fails repeatedly to support a hypothesis, that hypothesis is abandoned. Within parapsychology, however, more than a century of experimentation has failed to conclusively demonstrate the mere existence of paranormal phenomenon, yet parapsychologists continue to pursue that elusive goal.