Sam Harris | |
---|---|
![]() Sam Harris, 2016. godine | |
Rođenje | |
Zanimanje | Autor |
Supružnik/ci | Annaka Gorton (v. 2004) |
Djeca | 2 |
Roditelji | Berkeley Harris Susan Spivak |
Veb-sajt | https://samharris.org |
Potpis | |
![]() |
Samuel Benjamin Harris (rođen 9. aprila 1967) jest američki filozof, neuronaučnik, autor i voditelj podcasta. Njegov rad dotiče se niza tema, uključujući racionalnost, religiju, etiku, slobodnu volju, neuronauku, meditaciju, psihodeliku, filozofiju uma, politiku, terorizam i vještačku inteligenciju. Harris je postao poznat po svojoj kritici religije, posebno islama,[1] a poznat je kao jedan od "četiri konjanika" novog ateizma,[2] zajedno s Richardom Dawkinsom, Christopherom Hitchensom i Danielom Dennettom.[3][4][5]
Harrisova prva knjiga, Kraj vjere (2004), osvojila je nagradu PEN/Martha Albrand za prvu nefikciju i ostala 33 sedmice na listi najprodavanijih izdanja The New York Timesa. Harris je od tada napisao još šest knjiga: Pismo hrišćanskoj naciji (2006), Moralni pejzaž: Kako nauka može da odredi ljudske vrednosti (2010), esej u dugoj formi Laganje (2011), kratku knjigu Slobodna volja (2012), Buđenje: Vodič za duhovnost bez religije (2014) i (sa britanskim piscem Maajidom Nawazom) Islam i budućnost tolerancije: dijalog (2015). Harrisova djela su prevedena na više od 20 jezika.
Harris je raspravljao s mnogim istaknutim ličnostima o temama Boga ili religije, uključujući Williama Lanea Craiga, Jordana Petersona, Ricka Warrena, Andrewa Sullivana, Rezu Aslana, Davida Wolpea, Deepaka Chopra, Bena Shapira i Jean Houston. Od septembra 2013. Harris je bio domaćin podcasta Making Sense (prvobitnog naziva Waking Up), koji ima veliku slušanost. U septembru 2018, Harris je objavio aplikaciju za meditaciju, Waking Up with Sam Harris. Bio je jedan od prvobitnih ključnih članova "intelektualne mračne mreže"[6], iako je Harris izjavio da se ne identifikuje kao dio te grupe.[7][8]
Kritičari su tvrdili da su Harrisovi spisi islamofobični.[9] Harris i njegove pristalice, međutim, odbacuju ovu karakterizaciju,[10] dodajući da je takvo etiketiranje pokušaj da se ušutka kritika.[11]