![]() Balzac, un o brif lenorion realaidd y 19g. | |
Enghraifft o'r canlynol | mudiad llenyddol ![]() |
---|---|
Rhan o | realaeth ![]() |
Dechreuwyd | 1830 ![]() |
Daeth i ben | 1900 ![]() |
Rhagflaenwyd gan | Romantic literature ![]() |
Olynwyd gan | Naturiolaeth (llenyddiaeth) ![]() |
![]() |
Mudiad llenyddol sydd yn ceisio cynrychioli'r byd heb ddelfrydoli na rhamanteiddio yw realaeth a ddatblygodd yng nghanol y 19g.[1] Nod yr awdur realaidd yw i bortreadu pobl gyffredin a'u bywydau pob dydd, fel arfer yn canolbwyntio ar y dosbarth canol neu'r dosbarth gweithiol, ac i gyflwyno darluniad cywir a gwrthrychol o gymdeithas, gan gynnwys ei gwirioneddau economaidd a gwleidyddol.
Mae llenyddiaeth realaeth yn cynnwys disgrifiadau manwl o weithgareddau, amgylchiadau, a lleoliadau arferol a beunyddiol, yn ogystal â chymeriadaeth graff sydd yn adlewyrchu cymhlethdodau ymddygiad a chymhelliaeth ddynol. Ceisiai llenorion realaidd hefyd ymgorffori materion cyfoes a phryderon cymdeithasol yn eu gwaith, gan ymwneud â phynciau megis trefoli, diwydiannu, a swyddogaethau rhywedd.
Prif gyfrwng llenyddol y mudiad realaidd oedd y nofel, ac ymhlith yr awduron gwychaf mae Gustave Flaubert ac Honoré de Balzac yn Ffrangeg, George Eliot yn Saesneg, a Fyodor Dostoevsky a Leo Tolstoy yn Rwseg.