Ripublik Naoero (na) Naoero (na) ![]() | |||||
Himno | Nauru Bwiema ![]() | ||||
---|---|---|---|---|---|
Lema | «God's will first» ![]() | ||||
Localización | |||||
| |||||
Capital | Yaren ![]() | ||||
Contén a división administrativa | |||||
Poboación | |||||
Poboación | 13.650 (2017) ![]() | ||||
Lingua oficial | Lingua nauruana lingua inglesa (De facto) ![]() | ||||
Xeografía | |||||
Superficie | 21 km² ![]() | ||||
Punto máis alto | Janor (pt) ![]() ![]() | ||||
Punto máis baixo | Océano Pacífico (0 m) ![]() | ||||
Datos históricos | |||||
Precedido por | |||||
Creación | 31 de xaneiro de 1968 ![]() | ||||
Organización política | |||||
• Presidente ![]() | David Adeang (2023–) ![]() | ||||
Órgano executivo | Cabinet of Nauru (en) ![]() ![]() | ||||
• Presidente ![]() | Russ Kun ![]() | ||||
Órgano lexislativo | Parlamento de Nauru (pt) ![]() ![]() | ||||
Membro de | Grupo de Estados de África, Caribe e Pacífico Organización Mundial da Saúde Alianza dos Pequenos Estados Insulares Commonwealth de Nacións (1968–1999) União Postal Universal (pt) ![]() Unión Internacional de Telecomunicacións (1969–) Interpol (1971–) Banco Asiático de Desenvolvemento (1991–) UNESCO (1996–) Commonwealth de Nacións (1999–) ONU (1999–) Organização para a Proibição de Armas Químicas (pt) ![]() Organización Meteorolóxica Mundial (2019–) ![]() | ||||
PIB nominal | 145.536.603 $ (2021) ![]() | ||||
Moeda | Dólar australiano ![]() | ||||
Identificador descritivo | |||||
Fuso horario | |||||
Dominio de primeiro nivel | .nr ![]() | ||||
Prefixo telefónico | +674 ![]() | ||||
Teléfono de emerxencia | 111, 110 e 112 ![]() | ||||
Código de país | NR ![]() | ||||
![]() ![]() ![]() ![]() |
Nauru[1] (/nɑːˈuːruː/[2] ou /ˈnaʊruː/;[3] nauruano: Naoero), oficialmente República de Nauru (nauruano: Repubrikin Naoero) e antes coñecida como Pleasant Island, é un país insular e un microestado en Oceanía, no Pacífico Central que comprende unha soa illa xusto ao sur do ecuador. O seu veciño máis próximo é a illa Banaba en Kiribati, a 300 km (190 mi) ao leste.[4] Atópase máis ao noroeste de Tuvalu, 1 300 km (810 mi) ao nordeste das Illas Salomón,[5] ao leste-nordeste de Papúa Nova Guinea, ao sueste dos Estados Federados de Micronesia e ao sur das Illas Marshall. Con só unha área de 21 km2 (8,1 sq mi), Nauru é o terceiro país máis pequeno do mundo por detrás da Cidade do Vaticano e Mónaco, converténdoa na república máis pequena así como na nación insular máis pequena. A súa poboación duns 10.000 habitantes é a segunda máis pequena do mundo (sen incluír colonias nin territorios de ultramar), despois da Cidade do Vaticano.
É un atol de forma oval, elevado, escarpado na súa beira mariña e con areosas praias intercaladas con montículos coralinos na súa beira interior, e cunha superficie de 21 km². Habitada por persoas de Micronesia cara ao ano 1000 AEC, Nauru foi anexionada e reclamada como colonia polo Imperio Alemán a finais do século XIX. Despois da primeira guerra mundial, Nauru converteuse nun mandato da Liga de Nacións administrado por Australia, Nova Zelandia e o Reino Unido. Durante a segunda guerra mundial, Nauru foi ocupada polas tropas xaponesas, e foi obviado polo avance aliado polo Pacífico. Despois de rematar a guerra, o país entrou en Tutela das Nacións Unidas. Nauru conseguiu a súa independencia en 1968 e converteuse en membro da Comunidade do Pacífico (PC) en 1969.
Gran parte da súa prosperidade debeuse á explotación dos depósitos de fosfato que se atopaban na illa e cuxo orixe é disputado: poderían ser depósitos de guano acumulados durante miles de anos ou poderían ser de orixe mariña. O fosfato utilízase como fertilizante e a maioría do producido na illa foi exportado cara a Australia durante máis dun século, aínda que a costa de danar seriamente o medio ambiente da illa. Coa extinción das reservas de fosfato na década de 1990, Nauru fai fronte a un futuro económico pouco claro. Parte da riqueza obtida coa explotación deste recurso foi colocada como fideicomiso para o futuro. Tras acumular ata 2.000 millóns de dólares estadounidenses, a mala calidade dos investimentos escollidos e a súa utilización para completar orzamentos deficitarios ano tras ano fixo minguar os aforros e en 2004 o restante foi vendido para cancelar a súa débeda externa. Para obter ingresos, Nauru converteuse brevemente nun paraíso fiscal e nun centro ilegal de branqueo de capitais.[6] De 2001 a 2008, e de novo a partir de 2012, aceptou axuda do Goberno australiano a cambio de acoller o Nauru Regional Processing Centre, unha controvertida instalación de detención de inmigración offshore australiana. Como resultado da gran dependencia de Australia, algunhas fontes identificaron Nauru como un estado cliente de Australia.[7][8][9] O estado soberano é membro das Nacións Unidas, da Commonwealth de Nacións e da Grupo de Estados de África, Caribe e Pacífico.