Konvensyen Geneva (bahasa Inggeris: Geneva Conventions , Perancis: Conventions de Genève ) mengandungi empat perjanjian, dan tiga protokol tambahan, yang menghasilkan piawaian undang-undang antarabangsa mengenai layanan kemanusiaan semasa peperangan. Istilah tunggal Konvensyen Geneva biasanya ditujukan untuk perjanjian pada 1949, yang dirundingi selepas tamatnya Perang Dunia Kedua (1939–1945), yang mana ia mengemas kini terma-terma dalam dua perjanjian pada 1929, dan menambah dua konvensyen baharu. Konvensyen Geneva secara luasnya menerangkan hak-hak asas mereka yang terlibat dalam peperangan (orang awam dan tentera), yang mewujudkan perlindungan kepada mereka yang cedera dan sakit, dan mewujudkan perlindungan kepada orang awam yang berada dalam dan di sekeliling kawasan perang. Perjanjian 1949 telah diratifikasi, secara keseluruhannya atau dengan beberapa pengecualian, oleh 196 buah negara.[1] Tambahan lagi, Konvensyen Geneva juga menerangkan hak dan perlindungan yang diusahakan kepada bukan pejuang. Konvensyen Geneva adalah mengenai tentera dalam perang, ia bukan digunakan untuk penggunaan senjata perang, yang mana itu di bawah Konvensyen Hague,[a] dan Protokol Geneva mengenai peperangan biokimia.[b]
Ralat petik: Tag <ref>
wujud untuk kumpulan bernama "lower-alpha", tetapi tiada tag <references group="lower-alpha"/>
yang berpadanan disertakan