Annemarie Schwarzenbach | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
"Wirklich, ich lebe nur wenn ich schreibe"[3] | ||||
Algemene informatie | ||||
Volledige naam | Annemarie Minna Renée (Clarac-) Schwarzenbach | |||
Pseudoniem(en) | (Dr.) Annemarie Clark | |||
Geboren | 23 mei 1908 | |||
Geboorteplaats | Zürich | |||
Overleden | 15 november 1942 | |||
Overlijdensplaats | Sils im Engadin/Segl | |||
Land | Zwitserland | |||
Werk | ||||
Jaren actief | 1928-1942 | |||
Genre | Roman, novelle, feuilleton, reisverhaal, reportage, poëzie, fotografie | |||
Bekende werken | Eine Frau zu sehen (Ned. vert.: Een vrouw zien) Lorenz Saladin. Ein Leben für die Berge Das glückliche Tal | |||
Uitgeverij | o.a. Lenos Verlag, Bazel | |||
|
Annemarie Minna Renée Schwarzenbach[4] (Zürich, 23 mei 1908 – Sils im Engadin, 15 november 1942), was een Zwitserse (Duitstalige) schrijfster, journaliste, dichteres en fotografe, die vanaf 1935 de Franse nationaliteit had.
Zij leek na haar wetenschappelijke promotie in de geschiedenis op 23-jarige leeftijd voorbestemd voor een universitaire carrière, maar gaf de voorkeur aan het schrijverschap. Zij schreef romans, verhalen, feuilletons en prozagedichten. Als reis- en fotojournaliste maakte ze reportages van haar lange autotochten door vele gebieden in Europa, het Midden-Oosten, Centraal-Azië, Afrika en de Verenigde Staten.
Haar fotogenieke, charismatische verschijning met androgyne trekken werd door velen (zowel mannen als vrouwen) als onweerstaanbaar beschouwd. Ze leefde vrijgevochten en had vele homoseksuele verhoudingen. Ze was als schrijfster zeer productief, maar leed ook aan ernstige depressies en verslavingen. Ze was fel antifascistisch tijdens het interbellum en in de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog. Met haar vermogende familie, die met nazi-Duitsland sympathiseerde, was de verstandhouding zeer problematisch, maar tot een definitieve breuk kwam het niet.
Annemarie Schwarzenbach stierf na een (later als "nogal dom" gekenschetst) fietsongeluk op 34-jarige leeftijd, vermoedelijk door verkeerde behandeling van haar hersenletsel. Een halve eeuw later ontstond een hernieuwde golf van belangstelling voor persoon en werk van de vergeten schrijfster, die een stroom van uitgaven, heruitgaven, biografieën en studies op gang bracht. Voor sommigen werd ze postuum een androgyne cultfiguur doordat ze speelde met haar genderidentiteit, onder meer door haar (destijds ongebruikelijke) kortgeknipte kapsel en mannenkleren. Auteurs die sinds 1987 onderzoek naar haar avontuurlijke levensloop en levenswijze hebben gedaan bespeurden geen intersekse-conditie, en ook is niet gebleken dat ze transseksueel of transgender was (geformuleerd in 21e-eeuwse terminologie). Wel was ze trots als ze voor een man of jongen werd aangezien. Sommige commentatoren zijn van mening dat ze "als lesbisch en drugsverslaafd auteur" in de 21e eeuw nog steeds met seksistische normen wordt beoordeeld.[5]
<ref>
; er is geen tekst opgegeven voor referenties met de naam BreslauerSchwarzenbach
<ref>
; er is geen tekst opgegeven voor referenties met de naam wirklich