G.A. Bredero | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Portret van Bredero. Tekening (reproductie uit 1619) naar een gravure. Met boven zijn lijfspreuk "'t Kan verkeren" en onder zijn personalia
| ||||
Algemene informatie | ||||
Volledige naam | Gerbrand Adriaensz. Bredero | |||
Geboren | 16 maart 1585 | |||
Geboorteplaats | Amsterdam | |||
Overleden | 23 augustus 1618 | |||
Overlijdensplaats | Amsterdam | |||
Land | ![]() | |||
Beroep | schilder, toneelschrijver, dichter | |||
Werk | ||||
Jaren actief | ca. 1610-1618 | |||
Genre | lied, klucht, blijspel | |||
Stroming | Renaissance | |||
Bekende werken | De klucht van de koe, Moortje, Spaanschen Brabander | |||
Dbnl-profiel | ||||
|
Gerbrand Adriaenszoon Bredero (Amsterdam, 16 maart 1585 – aldaar, 23 augustus 1618) was een Nederlands dichter, toneelschrijver en rederijker, niet van hooggecultiveerde renaissanceliteratuur, maar van een volkse dichtkunst. Zijn belangrijkste werk is het blijspel Spaanschen Brabander uit 1617, 'het hoogtepunt van de Nederlandse blijspelkunst in de gouden eeuw'.[1]
De veelbegaafde Bredero was zowel schilder, als schrijver van toneel en lyriek. Er zijn geen gesigneerde schilderijen van hem bewaard gebleven. Zijn toneelwerk beslaat drie genres: kluchten, blijspelen en tragikomedies. Zijn bekendste klucht is De klucht van de koe uit 1612. Als lyricus is hij vooral bekend van het in 1622 postuum verschenen Groot Liedboeck. Hoewel hij ook enkele geslaagde sonnetten schreef, had hij vooral aanleg voor het traditionele lied. Ook lagen oude versvormen hem beter dan de alexandrijn. Volgens de redacteur van Bredero's verzamelde werken Garmt Stuiveling bereikt Bredero in zijn meest geslaagde poëzie 'een natuurlijkheid, een echtheid, een directheid, waarbij Hooft als gekunsteld en Vondel als pathetisch aandoet'.[1]