Frederik II | ||
---|---|---|
![]() | ||
Rooms-Duits (tegen-)koning en keizer | ||
Regeerperiode | 1212 - 1250 | |
Betwist door | Otto IV (1211-1218) Hendrik Raspe (1246-1247) Willem II, graaf van Holland (1247-1250) | |
Voorganger | Otto IV | |
Opvolger | Hendrik VII | |
Koning van Sicilië | ||
Regeerperiode | 1198 - 1250 | |
Huis | Hohenstaufen | |
Vader | Hendrik VI | |
Moeder | Constance van Sicilië | |
Geboren | 26 december 1194 Jesi | |
Gestorven | 13 december 1250 Castel Fiorentino | |
Echtgenotes | 1e Constance van Aragón 2e Yolande van Jeruzalem 3e Isabella van Engeland | |
Religie | Rooms-katholiek |
Frederik II (Jesi, 26 december 1194 – Castel Fiorentino, Torremaggiore, 13 december 1250) was sinds 1198 koning van Sicilië, sinds 1215 Duits koning en van 1220 tot 1250 keizer van het Heilige Roomse Rijk. Frederik was de zoon van Hendrik VI van Hohenstaufen en Constance van Sicilië. Via zijn moeder was hij de kleinzoon van Rogier II van Sicilië. Via zijn vader was hij de kleinzoon van Frederik I van Hohenstaufen bijgenaamd Frederik Barbarossa.
Frederik maakte een Duitse wet, die voor het eerst ook in de volkstaal werd uitgegeven en de Wetten van Melfi voor het Koninkrijk Sicilië, waar hij een 'modelstaat' van wilde maken. Hij veroverde Jeruzalem op vreedzame wijze tijdens de Zesde Kruistocht en overwon zijn tegenstander, de Lombardische Liga. Hij streed een hevige machtsstrijd uit met de paus en werd uiteindelijk door hem afgezet, maar dat bracht zijn heerschappij niet wezenlijk in gevaar. Frederik was bijzonder getalenteerd en werd daarom Stupor Mundi (verbazing der wereld) genoemd. Hij sprak onder meer vloeiend Arabisch en was bevriend met Al-Kamil, de sultan van Egypte.