De Oude Tibetaanse kroniek bestaat uit twee manuscripten en een aantal fragmenten die werden gevonden in een van de Mogao-grotten nabij Dunhuang. Net als veel andere Tibetaanse documenten uit Dunhuang is de kroniek geschreven op de achterkant van vellen waar al een soetra in het Chinees op geschreven stond.
De documenten bevinden zich in de Bibliothèque nationale de France in Parijs en staan vermeld als Pelliot tibétain 1286 and Pelliot tibétain 1287. De eerste vertalers van de kroniek, Jacques Bacot en Charles Toussaint, beschouwden in 1945 de documenten als twee aparte, te onderscheiden teksten. Bij hedendaagse tibetologen is er consensus dat het gaat om twee delen van één origineel manuscript.