Een polyamorist kan, in overleg, meerdere relaties tegelijk hebben.
Polyamorie (van het Griekseπολύpoly, "veel, meerdere", en Latijnseamor, "liefde") staat voor een levenswijze waarin men openstaat voor het gelijktijdig hebben van meer dan één liefdesrelatie, waarbij ook ruimte is voor seksualiteit op de voorwaarde dat het gebeurt in openheid en eerlijkheid en met medeweten en instemming van alle betrokkenen.[1][2] Er wordt een groot belang gehecht aan ethiek en goede communicatie tussen partners en vaak ook met de partners van partners.[3] Iemand die de principes van polyamorie onderschrijft en/of praktiseert heet een polyamorist.[4]
Polyamorie onderscheidt zich nadrukkelijk van vreemdgaan of overspel, dat zonder instemming van de partner gebeurt. Polyamorie wordt beschreven als "consensuele, ethische en verantwoordelijke non-monogamie".[5][6]
Polyamoreuze relaties bestaan op uiteenlopende manieren,[7][8] die de keuzes en filosofieën van de betrokkenen weerspiegelen. Ze bevatten terugkerende thema's zoals liefde, intimiteit, eerlijkheid, integriteit, gelijkheid, communicatie en toewijding.[2][5]
Polyamorie onderscheidt zich van polygamie doordat er geen sprake hoeft te zijn van een huwelijk zoals bij polygamie. Polyamoureuze relaties kunnen allerlei vormen aannemen, van huwelijk, samenwonen tot parttime lange-afstandsrelaties.
↑ abKlesse, C. (15 augustus 2016). Polyamory and its 'Others': Contesting the Terms of Non-Monogamy. Sexualities9 (5): 565–583. DOI: 10.1177/1363460706069986.
↑Helen Echlin, "When two just won't do", 14 november 2003. Geraadpleegd op March 27, 2007. “For most people, the biggest stumbling block to polyamory is jealousy. But polys try to see jealousy less as a green-eyed monster than as an opportunity for character-building”