Reuma, in de betekenis waarin huisartsen en specialisten (reumatologen) het woord gebruiken, omvat aandoeningen waarbij het lichaam een immuunreactie (afweerreactie) geeft tegen normaal, eigen lichaamsweefsel. Dit resulteert vaak in ontstekingen, hoewel reuma niet altijd gepaard gaat met een ontsteking. Verreweg de meest voorkomende vorm van reuma is reumatoïde artritis (RA). Dat is een progressieve auto-immuunziekte waarbij de immuunreactie zich richt tegen de gewrichten en/of de omliggende peesscheden en slijmbeurzen, die dus ontstoken raken. Ongeveer 420.000 mensen in Nederland hebben reumatoïde artritis.[1]
Een veel minder vaak voorkomende vorm van reuma, waarbij dus ook sprake is van een auto-immuunproces of -stoornis leidend tot ontstekingen, is systemische lupus erythematodes (SLE).