De School van Salamanca werd gevormd door een groep Spaanse denkers in de 16e eeuw die allen doceerden aan de Universiteit van Salamanca. Hun leer wordt vaak aangeduid als Spaanse laat-scholastiek in tegenstelling tot de zg. late scholastiek van denkers als Johannes Duns Scotus en Willem van Ockham die tot een veel oudere periode behoren. De Spaanse denkers braken juist met de via moderna en keerden terug naar de leer van Thomas van Aquino. De Spaanse laat-scholastiek vormt de overgang van de middeleeuwse filosofie naar de moderne filosofie. "Alle grote denkers van de moderne filosofie: René Descartes en Gottfried Wilhelm Leibniz, Francis Bacon, Thomas Hobbes en John Locke, Hugo Grotius en Samuel von Pufendorf zijn bij de scholastieke leermeesters in de leer geweest," schrijft Hans Welzel.
De laat-scholastiek van de School van Salamanca kwam tot ontwikkeling door Pieter Crockaert die zich in 1503 afwendde van het nominalisme en zijn belangstelling richtte op Thomas van Aquino. De meest bekende denkers van deze school waren Francisco de Vitoria, die als de eigenlijke grondlegger wordt gezien, en Francisco Suárez die de laatste van deze school is. In hoofdzaak beriepen zij zich op Thomas van Aquino, wiens leer zij nieuw leven inbliezen (via antiqua), maar op een aantal punten ook op de filosofie van Johannes Duns Scotus en Willem van Ockham (via moderna). Andere denkers van de School van Salamanca waren bijvoorbeeld Fernando Vazquez de Menchaca, Luis de Molina, Domingo de Soto, Diego de Covarrubias y Leyva en Martín de Azpilcueta. Opmerkelijk is dat zij zich zowel met theologie als met rechtsgeleerdheid bezighielden.
De juridische doctrine van de School van Salamanca betekende het einde van middeleeuwse rechtsbegrippen, met een herbevestiging van vrijheid die in die tijd niet gebruikelijk was in Europa. De natuurlijke rechten van de mens kwamen op de een of andere manier in het middelpunt van de belangstelling te staan, waaronder rechten als recht op leven, economische rechten zoals het recht op eigendom en spirituele rechten (het recht op vrijheid van denken en de menselijke waardigheid).
De School van Salamanca herformuleerde het concept van de natuurwet: wet die voortkomt uit de natuur zelf, waarbij alles wat in de natuurlijke orde bestaat in deze wet deelt. Hun conclusie was dat, aangezien alle mensen dezelfde natuur delen, ze ook dezelfde rechten op leven en vrijheid delen. Dergelijke opvattingen vormden een noviteit in het Europese denken en druisten in tegen de opvattingen die destijds in Spanje en Europa overheersten, namelijk dat de inheemse bevolking van Amerika dergelijke rechten niet had.