Een tagma (τάγμα) was een elite-eenheid in het Byzantijnse leger tussen de 8e en de 11e eeuw.[1] De tagmata waren keizerlijke eenheden die in principe op campagne gingen met de keizer of in opdracht van de keizer,[2] maar de infanterie-eenheden bleven meestal in Constantinopel om het keizerlijke paleis te bewaken.[1] Als permanente professionele soldaten, in tegenstelling tot de themata, die slechts opgeroepen werden wanneer nodig, vormden ze ook de ruggengraat van het Byzantijnse leger en de kern van de offensieve acties in de 10e eeuw. Het systeem verdween vrij plots in de 11e eeuw, toen de keizers meer leunden op huurlingen en buitenlandse troepen.