Carl Joachim Hambro | |||
![]() | |||
Fødd | 5. januar 1885 Bergen | ||
---|---|---|---|
Død | 15. desember 1964 (79 år) | ||
Statsborgar av | Noreg | ||
Parti | Høgre | ||
Yrke | politikar, journalist, redaktør, skribent, omsetjar | ||
Utdanna ved | Universitetet i Oslo | ||
Mor | Nico Hambro | ||
Far | Edvard Hambro | ||
Ektefelle | Gyda Christensen, Gudrun Grieg | ||
Barn | Edvard Hambro, Johan Hambro, Carl Joachim Hambro | ||
Medlem | Det Norske Akademi for Språk og Litteratur Den Norske Nobelkomite | ||
Alle verv |
|
Carl Joachim Hambro, ofte berre C.J.Hambro (5. januar 1885–15. desember 1964) var ein norsk politikar frå Høgre, journalist, forfattar og omsetjar frå Bergen, død i Oslo.
Han sat på Stortinget frå 1919 til 1957, og var stortingspresident i perioden 1926–1933 og 1935–1945 (visepresident i 1934). Han var parlamentarisk leiar i Høgre 1926–1958 og formann for Høgre 1926–1934 og 1950–1954.
I yrkeskarrieren arbeidde han hovudsakleg som journalist og redaktør i Morgenbladet. Han var kjend som ein stor talar og retorikar, og blir rekna som den fremste parlamentarikaren i Noreg i førre hundreåret.[1][2] Hambro organiserte evakueringa av stortingsrepresentane, regjeringa og kongefamilien ut av Oslo då Tyskland invaderte landet den 9. april 1940, og var vidare den som utforma Elverumsfullmakta.[3] Han markerte seg som ein kunnskapsrik politikar, men hadde også kontroversielle meiningar, og hadde ikkje vanskar med å tale personer i og utanfor partiet midt imot. Han var heile livet ein sterk motstandar av ekstreme ideologiar og leiarane for desse.