![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Prezydent Grecji | |
Okres |
od 1929 |
Poprzednik | |
Następca |
przywrócenie monarchii |
Premier Grecji | |
Okres |
od 3 października 1897 |
Poprzednik | |
Następca | |
Premier Grecji | |
Okres |
od 25 listopada 1901 |
Poprzednik |
Jeorjos Teotokis |
Następca | |
Premier Grecji | |
Okres |
od 7 października 1915 |
Poprzednik | |
Następca | |
Premier Grecji | |
Okres |
od 22 czerwca 1916 |
Poprzednik |
Stefanos Skuludis |
Następca | |
Premier Grecji | |
Okres |
od 5 lutego 1917 |
Poprzednik | |
Następca |
Elefterios Wenizelos |
Premier Grecji | |
Okres |
od 4 grudnia 1926 |
Poprzednik | |
Następca |
Elefterios Wenizelos |
Aleksandros Zaimis (gr. Αλέξανδρος Ζαΐμης; ur. 9 listopada 1855 w Atenach, zm. 15 września 1936 w Wiedniu) – polityk, wielokrotny premier i prezydent Grecji.
Aleksandros był synem Thrasyvoulosa Zaimisa, który także był premierem Grecji w latach 1869–1872.
Zaimis karierę polityczną rozpoczął w bardzo młodym wieku. Już jako trzydziestolatek został członkiem greckiego parlamentu, a w roku 1897 po raz pierwszy został premierem[1].
W latach 1906–1913 sprawował funkcję wysokiego komisarza Republiki Krety i doprowadził do przyłączenia jej do Grecji[2].
Od września do października 1915, następnie czerwca do września 1916 i od kwietnia do czerwca 1917, w czasie schizmy narodowej, był premierem południowej części kraju[3] – północna rządzona była przez Eleftheriosa Wenizelosa, który przy pomocy państw Ententy w czerwcu przejął kontrolę nad całym krajem. W roku 1926 Zaimis wrócił na fotel premiera. W okresie sprawowania urzędu prowadził z Wielką Brytanią negocjacje w sprawie rozłożenia na raty greckiego długu wynoszącego 21 mln funtów. Zaimis zdołał doprowadzić do rozłożenia spłaty długu na 50 lat, uzyskał również kredyty, które pozwoliły ustabilizować budżet i walutę grecką[4]. W 1928 jego rząd został obalony przez Wenizelosa[4]. Rok później w roku 1929 Aleksandros Zaimis został prezydentem Grecji. W 1932, po zwycięstwie wyborczym wenizelistów, z jego inspiracji powstał rząd złożony z przedstawicieli szerokiej koalicji partii[4]. Urząd prezydenta pełnił do restauracji monarchii w roku 1935. Zmarł 15 września 1936 w Wiedniu[1].