![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ | |
Załoga |
1 |
Historia | |
Data oblotu |
14 października 1938 |
Lata produkcji |
1939–1944 |
Wycofanie ze służby |
1958 (Brazylia) |
Liczba egz. |
13 738 |
Dane techniczne | |
Napęd |
1 × Allison V-1710-39 |
Moc |
1150 KM (858 kW) |
Wymiary | |
Rozpiętość |
11,38 m |
Długość |
9,70 m (C), 10,16 m (N) |
Wysokość |
3,75 m |
Powierzchnia nośna |
21,92 m² |
Masa | |
Własna |
2635 kg (C), 5171 kg (N) |
Startowa |
3756 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
555 km/h na 4572 m (C), 552 km/h (N) |
Prędkość przelotowa |
496 km/h |
Prędkość wznoszenia |
7,6 m/s |
Pułap |
9144 m |
Zasięg |
1175 km (C), 1207 (N) |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
6 × 12,7 mm Browning M2, 907 kg bomb na trzech podwieszeniach | |
Użytkownicy | |
USA, Chiny, Wielka Brytania, Kanada, Australia, ZSRR, Francja, Brazylia | |
Rzuty | |
![]() |
Curtiss P-40 Warhawk (nazwy dla RAF-u i radzieckich sił powietrznych: P-40 Tomahawk, P-40 Kittyhawk) – amerykański samolot myśliwski, myśliwsko-bombowy i rozpoznawczy z okresu II wojny światowej[1] produkowany przez Curtiss-Wright Corporation.
P-40 były standardowym samolotem myśliwskim Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych (United States Army Air Forces, USAAF) w czasie japońskiego ataku na Pearl Harbor i wykorzystywano je bojowo do końca wojny na Pacyfiku, czyli do początku września 1945. W trakcie wojny były zastępowane sukcesywnie przez P-47, P-51 i F4U Corsair.
W latach 1940–1941 używane głównie jako samoloty myśliwskie nawiązywały z trudem równe pojedynki z samolotami myśliwskimi przeciwnika, szczególnie na wysokościach powyżej 4500 m, a od 1943 znacznie ustępowały niemieckim samolotom tego typu w Luftwaffe i lotnictwie Japonii[2][3].
Okryły się chwałą i uzyskały status legendy w Chinach pilotowane przez ochotników amerykańskich w jednostce „Latające Tygrysy” pod dowództwem generała Claire Chennault (w zespole tym walczył też polski pilot Witold Urbanowicz)[3][4].