![]() |
Ten artykuł od 2013-01 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł. |
Pergamin – materiał piśmienniczy wyrabiany ze skór zwierzęcych. Jako podłoże do pisania wyparł rozpowszechniony wcześniej papirus stosowany w starożytności i był głównym materiałem pisarskim w Europie i na Bliskim Wschodzie przez cały okres średniowiecza, zanim został skutecznie wyparty przez papier. Używano go również jako materiału pokryciowego do opraw książek; to również potoczna nazwa papieru pergaminowego.
Pergamin (membrana, pergamena, charta pergamena) jest wytwarzany ze skóry zwierzęcej. W starożytności służył przeważnie do produkcji małych bloczków zastępujących tabliczki. Rozpowszechnienie jego użycia było związane z pojawieniem się kodeksu. Surowca tego używano już w II wieku p.n.e. w Egipcie (Księga umarłych), jednak z uwagi na własności techniczne pergamin nie znalazł tam szerszego zastosowania. Już w IV w. konkurował z papirusem i stał się głównym materiałem piśmienniczym. W VII wieku dotarł do kancelarii frankońskich. Rozpowszechnił się w VIII w., a do kancelarii papieskich dotarł w X stuleciu. Technika produkcji i nazwa wiąże się prawdopodobnie z antycznym miastem Pergamon, gdzie wprawdzie go nie wynaleziono, lecz znacznie udoskonalono jego produkcję[1].