Polska Partia Narodowo-Socjalistyczna – partia narodowosocjalistyczna założona w 1932 przez adwokata Władysława Obrębskiego, zdelegalizowana w 1937[1].
Przywódcami formacji byli Polacy: Władysław Obrębski, F. Ambroziak, H. Bartoszewicz, B. Kwieciński, P. Maślanka, oraz Niemcy – A. Brandt, J. Hiller, A. Kling, i V. Laus. W 1934 jej oddziały zorganizowano m.in. w Łęczycy, Kutnie i Radogoszczy. Grupa była wspierana przez niemieckich przemysłowców[2]. Jej członkowie utrzymywali kontakty ze Stronnictwem Narodowym i Związkiem Młodych Narodowców[2].
Program miał charakter radykalnie antysemicki i antykomunistyczny. Polskę postrzegano jako żydowski „teren kolonizacyjny”[3]. Postulowano numerus clausus i wygnanie Żydów z Europy[2]. Odwoływano się do rozwiązań z III Rzeszy i faszystowskich Włoch. Postulaty ustrojowe były antydemokratyczne[2].
Pod koniec 1937 Ministerstwo Spraw Wewnętrznych „odmówiło zezwolenia Polskiej Partii Narodowo-Socjalistycznej na używanie odznaki w kształcie swastyki, munduru, składającego się z czapki, maciejówki zielonej, z czarnym daszkiem, bluzy sportowej, lub frencza, zapinanego na guziki z wyobrażeniem na lewym rękawie swastyki biało-czerwonej”[4].
Nazwą PPNS posługiwała się też mniejsza i krótkotrwała grupa działająca w Krakowie, skupiona wokół pisma „Swastyka”[5]. Organem prasowym grupy Obrębskiego był z kolei „Świt”[1].