Push to talk (PTT, ang. naciśnij i mów, w skrócie NIM, inna nazwa: system przyciskowy[1]) — technologia umożliwiająca szybką komunikację w obrębie wybranej grupy osób, opierająca się na przesyłaniu danych jednym kanałem w trybie half-duplex. Przełączanie w tryb nadawania informacji realizowane jest poprzez chwilowe wciśnięcie i przytrzymanie przycisku. Najpowszechniej spotkać można ten system w krótkofalówkach walkie-talkie i CB radiu.
Początki systemu przyciskowego sięgają pierwszych dziesięcioleci XX w., kiedy to do łączności morskiej i wojskowej wykorzystywano działające na zasadzie push and talk radiotelefony. Pierwszym szeroko dostępnym, cywilnym rozwiązaniem była uruchomiona w 1946 r. w Saint Louis jednokanałowa telefonia samochodowa, obsługiwana za pośrednictwem dużego nadajnika umieszczonego na szczycie wysokiego budynku. Rozkwit technologii push to talk postępował od wczesnych 50. XX w., aż do wyewoluowania w system IMTS (ang. Improved Mobile Telephone System) używający wielu kanałów do transmisji.