![]() Steve Di Giorgio, 2015 | |
Imię i nazwisko |
Steven Di Giorgio |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Instrumenty | |
Gatunki |
jazz, death metal, technical death metal, pogressive death metal, heavy metal, power metal, metal progresywny, thrash metal, technical thrash metal, post-metal, metal symfoniczny, speed metal, black metal, avantgarde metal |
Zawód | |
Aktywność |
od 1984 |
Wydawnictwo |
Roadrunner Records, Mascot Records, Peaceville Records, Napalm Records, Spitfire Records, Metal Blade Records |
Zespoły | |
Death (1986, 1991, 1993) Autopsy (1988–1990) Control Denied (1999-2001) Testament (1999–2004, od 2014) Iced Earth (2000-2001) Quo Vadis (2003) Faust (od 2008) Dragonlord (2000-2001) Vintersorg (2002, 2004) Sadus (od 1984) Sebastian Bach (2005-2007) Futures End (od 2007) Artension (od 2004) Charred Walls of the Damned (od 2009) Obituary (2010) Soen (2010-2014) Obscura (2010) Synesis Absorption (od 2010) Ephel Duath (2011-2012) | |
Strona internetowa |
Steve Di Giorgio, właśc. Steven Di Giorgio (ur. 7 listopada 1967 w Waukegan w stanie Illinois[1]) – amerykański muzyk, kompozytor, wokalista i multiinstrumentalista, a także producent muzyczny, wirtuoz gitary basowej. Steve Di Giorgio rozpoczął działalność artystyczną w 1984 roku w thrashmetalowym zespole Sadus, w którym pełni funkcję basisty i keyboardzisty[2]. Do 2006 roku wraz z grupą nagrał sześć albumów studyjnych. W latach późniejszych związał się z deathmetalowymi zespołami Autopsy i Death[3][4]. Występy w tym ostatnim przyniosły instrumentaliście uznanie i popularność na scenie muzyki heavymetalowej. W międzyczasie tworzył także w ramach jazzowej formacji Dark Hall.
W latach późniejszych Di Giorgio współpracował z licznymi zespołami i muzykami, m.in. z takimi jak: Vintersorg, Control Denied, Obscura, Painmuseum, James Murphy, Soen, Dragonlord, Iced Earth, Artension, Quo Vadis, Lunaris, Freak Neil Inc., Scariot, Sebastian Bach & Friends, Heathen, Faust, Futures End, Memorain, Synesis Absorption, Anatomy of I, Christian Muenzner, Johnny Newman, Roger Staffelbach's Angel of Eden, Charred Walls of the Damned, Ephel Duath, Obituary i Testament[5][6][7][8][9].
Jako jeden z niewielu muzyków heavymetalowych gra na bezprogowej gitarze basowej.