| |||||||
| |||||||
| |||||||
| |||||||
![]() | |||||||
cesarz Chin | |||||||
Okres |
od 17 lipca 1402 | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Era panowania |
Yǒnglè (永樂) | ||||||
Poprzednik | |||||||
Następca | |||||||
Dane biograficzne | |||||||
Dynastia | |||||||
Data urodzenia |
2 maja 1360 | ||||||
Data śmierci |
12 sierpnia 1424 | ||||||
Ojciec | |||||||
Yongle (chiń. 永樂; imię osobiste: Zhu Di, chiń. 朱棣; ur. 2 maja 1360, zm. 5 sierpnia 1424[1]) – trzeci cesarz Chin z dynastii Ming, panujący od 17 lipca 1402 r. aż do śmierci.
Był czwartym synem założyciela dynastii Ming, Hongwu. W chwili śmierci swojego ojca rezydował w Pekinie, będąc dowódcą wojsk strzegących północnej granicy, i wykorzystał swoją pozycję do obalenia prawowitego następcy tronu, swojego bratanka Jianwena, po niemal czteroletniej krwawej wojnie domowej. Przeniósł stolicę z Nankinu do Pekinu, skąd w trakcie swojego panowania podjął pięć wielkich zwycięskich wypraw przeciwko mongolskim koczownikom, które zapewniły Chinom bezpieczeństwo. Próbował także podbić Wietnam. Za jego panowania eunuch Zheng He rozpoczął swoje wielkie wyprawy morskie.