Aldo Moro | |
---|---|
![]() | |
Mandat 4. decembar 1963. – 24. jun 1968. | |
Prethodnik | Giovanni Leone |
Nasljednik | Giovanni Leone |
Mandat 23. novembar 1974. – 29. jul 1976. | |
Prethodnik | Mariano Rumor |
Nasljednik | Giulio Andreotti |
Rođenje | Aldo Romeo Luigi Moro 23. 9. 1916. ![]() |
Smrt | 9. 5. 1978. (dob: 61)![]() |
Politička stranka | Hrišćanska demokratija |
Supružnik | Eleonora Chiavarelli (v. 1945 — s. 1978) |
Obrazovanje | Univerzitet u Bariju |
Zanimanje | profesor |
Potpis
| |
![]() |
Aldo Romeo Luigi Moro (Maglie, 23. septembar 1916 — Rim, 9. maj 1978) bio je italijanski demohriščanski političar i premijer u dva mandata, od 1963. do 1968. i of 1974. do 1976. godine,[1] najpoznatiji kao žrtva otmice i ubistva od strane radikalno leve organizacije Crvene brigade, koja je postala najpoznatiji zločin perioda Olovnih godina u Italiji.
Bio je italijanski ministar spoljnih poslova od maja 1969. do jula 1972. i ponovo od jula 1973. do novembra 1974. Tokom svog ministarstva sprovodio je proarapsku politiku. Imenovan je za ministra pravde i javnog obrazovanja Italije tokom 1950-ih. Od marta 1959. do januara 1964. bio je sekretar demohrišćanske partije.[2] Zbog svog dogovora sa liderom Komunističke partije Italije Enricom Berlinguerom, poznatim kao Istorijski kompromis,[3] Moro se smatra jednim od najistaknutijih očeva modernog italijanskog levog centra.