Srpska pravoslavna crkva
| |
![]() | |
![]() | |
Osnovne informacije | |
---|---|
Osnivač | Sveti Sava |
Osnivanje | 1219. |
Autokefalnost | Arhiepiskopija pećka (1219—1346) Pećka patrijaršija (1346—1463) Pećka patrijaršija (1557—1766) Doba postojanja pokrajinskih crkava (1766—1920) Pećka patrijaršija (od 1920) |
Kanonsko priznanje | Kanonski priznata |
Predstojatelj | Arhiepiskop pećki, mitropolit beogradsko-karlovački i patrijarh srpski Porfirije |
Sjedište | Peć i Beograd |
Rezidencija predstojatelja | Beograd |
Kanonska jurisdikcija | ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() Inostranstvo |
Autonomne crkve | Pravoslavna ohridska arhiepiskopija |
Bogoslužbeni jezik | Crkvenoslovenski i srpski |
Kalendar | Julijanski kalendar |
Broj | |
Episkopa | 45 |
Eparhija | 46 |
Zvanična stranica | www.spc.rs |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Srpska pravoslavna crkva je jedna od upravno samostalnih (autokefalnih) pravoslavnih crkava koja zajedno s ostalim pravoslavnim crkvama čini jedinstvenu Istočnu kršćansku crkvu.
Preteča Srpske pravoslavne crkve je Žičko-pećka arhiepiskopija, koja je zalaganjem Svetog Save stekla upravnu samostalnost 1219. godine. Srpska pravoslavna crkva kao svoju preteču navodi i Pećku patrijaršija, autokefalnu pravoslavnu crkvu sa sedištem u Peći, koja je postojala u periodu između 1346-1463 i 1557-1766 godine.
Savremena Srpska pravoslavna crkva je uspostavljena 1920. godine ujedinjenjem mesnih pravoslavnih crkava na teritoriji novoosnovane Kraljevine SHS.[1] Pre toga su postajale samostalne (autokefalne) crkve: Beogradska mitropolija, Karlovačka patrijaršija i Cetinjska mitropolija, te polusamostalne: dalmatinska i bosansko-hercegovačka (pod jurisdikcijom Carigrada).[2] Nadležnost nad pravoslavnim vernicima Makedonije je stečena isplatom Carigradskoj patrijaršiji[3], te zabranom Bugarske crkve.[4]
Danas, Srpska pravoslavna crkva je u rangu patrijaršije i ima eparhije i parohije u svim republikama bivše Jugoslavije kao i u drugim zemljama u Evropi, Sjevernoj Americi, Australiji i svugdje po svijetu gdje žive njeni vjernici. U novije vrijeme, došlo je do pokušaja osamostaljenja Makedonske i Crnogorske crkve, sa kojima SPC trenutno ima problem.
Srpska crkva je u istoriji imala i jednu posebnu funkciju, kakvu crkve na drugim stranama uglavnom nisu imale. Ona je, u situaciji nepostojanja srpske države, preuzela ne samo versko nego i političko vodstvo.[2] U Otomansko periodu, klir je često preuzimao na sebe i ulogu političara, vojskovođa i vojnika.