![]() | ||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() la kultivaro 'Dolvi'
| ||||||||||||||
Biologia klasado | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
Apium graveolens var. rapaceum L. 1753 | ||||||||||||||
Aliaj Vikimediaj projektoj
| ||||||||||||||
Tubercelerio (Apium graveolens var. rapaceum), ankaŭ nomata radikcelerio , kreskiĝas duone sub grunda rezervorgano. Tiu tubero estas kuna organo de la ĉefa radiko, la hipokotilo kaj la mallongigita tigo . Sur la tigoparto oni vidas la cikatrojn de la iama folioj, la hipokotilo estas sencikatra kaj la radikzono estas rekonebla je la flankradikoj. Ankaŭ la nomo bulbo ne estas tute malĝusta. La flankradikoj fariĝas pli mallongaj dum la kreskado kaj tiras la tuberon en la grundon (tirradikoj). Ĉiuj organoj de la planto havas olekavaĵojn. En la volatila oleo enestas ftalidoj, kiuj respondecas pri la tipa celeria aromo. La kulturformo ne esta frostrezista kaj devas esti protektita en vintro. En la dua jaro la planto kreskigas ĝis 2 m alta kun blankaj floroj okupita vaste disbranĉita inflorskotigo, kiu foruzas la rezervojn de la tubero.
La kultivado de celerio en la profesia legomkultivado komenciĝas en la dua duono de majo en vitrodomo. La dissemado tiam okazis en januaro. Por la rikolto dum la somero oni plantis antaŭkreskintajn plantidojn fine de majo ĝis fine de junio en la liberaera kampo. La grandeco de la tubero dependas de la vasteco de la terenon, kiun pri kiu la planto disponas. Oni rikoltas 30 ĝis 35 tunoj da tuberoj po hektaro.[1]
Tubercelerio apartenas al la supverdaĵo. Ĝi estas manĝebla krude ekzemple en salatoj, ekzemple valdorfa salato). En diskoj tranĉite ĝi povas esti frititaj.